اخبار سایت
تقویم
چهار شنبه ، 5 آذر ماه 1399
10 ربیع‌الثانی 1442
2020-11-25
آمار بازدید کننده
افراد آنلاین : 8
بازدید امروز: 3031
بازدید دیروز: 3543
بازدید این هفته: 20138
بازدید این ماه: 26445
بازدید کل: 6502191
فرم ارتباط


موضوع
نام و نام خانوادگی
ایمیل
شماره تماس
وبلاگ یا سایت
توضیحات



گيسوانِ زني كفايت مي‌كند

                              
                                        فریاد شیری



بخشی از شعر بلند نامریمی/ فریاد شیری

 

هزار و يك روز، شب

 

از هر هزار و يك شب، قصه‌اي

و از هر قصه‌اي

گيسوانِ زني كفايت مي‌كند

تا شب را زنده نگاه دارند عاشقان

عاشقان هم عاشقان قديمي، ايرسا!

چه بي‌گناه در چاهِ چالِ زنخدان

و در حفره‌ي خال گونه‌ي معشوق

فرو رفتند و گم شدند

 

شب، حفره‌اي‌ست سياه

كه هزار و يك روز نهفته در آن

و در خواب‌هاي ما

خورشيد هميشه سياه مي‌پوشد

تا لاغرتر از اين ماه مردني

تنهايي را به نام خودش كند

تو امّا ديگر تنها نيستي ايرسا!

هزار و يك روز، شب

از تو خاطره دارم

و هزار و یک شب، روز

از تو طلبکارم

هزار و يك شب من تويي ايرسا!

شهرزادِ من تويي

قصه را امّا من روايت مي‌كنم

با نور خورشيدي كه در چشمانِ تو بيدار است

هنوز بيداري!؟

* * *

در قصه‌ي امشبم

موهاي تو از افسانه‌ها مي‌زنند بیرون

گناهش بر گردن من

به خواب می رود.

در قصه‌ي امشبم

تو از افسانه‌ها بيرون مي‌آيي

تو به دنيا مي‌آيي

تو مي‌آيي

اول، چشم‌هايت

بعد، دست هايت

بعد، لبخندت

بعد، صدايت

و من خوابم می برد...

 

شب اول از هزار و یک شب:

پاییز پشت پنجره جا مانده بود

در خوابم اما داشت برف می­بارید

انارها را که سر بریدیم

دست­های من می­لرزید

دست­های تو اما

چاقو را در برف می­شست

و از لبخندت

خون روی خوابم می­پاشید

دروغ­هایت در خواب

به همه­ی بیداری­ام می­ارزید

می­ارزید به زیبایی پاییز که به من و تو هم رحم نکرد

و آن چاقو

حالادارد در دستان من می­لرزد

و لبخند تو در اناری ترک خورده

پشت پنجره، جا مانده است بر برف...

لطفا مرا بیدار کنید از این خواب، می­ترسم این چاقو...

 

من خواب بودم و

موهای تو از قصه ها و افسانه های عاشقانه

تا خواب های من روایت می شدند

من هنوز خواب مي‌ديدم

و در خواب هایم هفت شهر عشق را دنبالت می­گشتم....

* * *

طهران در خواب های تو جا مانده بود

تو خواب بودی و

در خواب هایت هی بمب می ریختند

و زمان،

جنگ جهانی چندم بود

قشون اجنبی

چشم های قجری تو را فتح کردند

و طهران، تهران شد و

تو برقع ات را کنار زدی

همه ی جنگ ها تمام شدند

لبخند زدی به من

با مشت های بسته ات مقابلم:

-       راست یا چپ؟

و دست عشق رو شد   پوچِ پوچِ پوچ!

 

از خواب هایت تبعید شدم

تاری از موهای تو اما غنیمت بود

لای حافظ جیبی ام

تا برای آمدنت هی فال بگیرم

غافل از اینکه در همین حال استمراری

در خیابان های تهران

هر روز دارم می میرم

و با صدای سوت قطاری که از جنگ خالی برمی­گردد

به ماضی های بعید باز می­گردم

طهران در خواب های تو جا مانده بود

و من از قطاری

که داشت به خواب تو می رفت.


 

 

شب آخر از هزار و یک شب:

 

قطار رفته بود

و درهای پشت سرم

و از سرم، انتظاری داغ

موازیِ ریل‌ها...          تا برابرم                                

پله‌هایی که از من بالا

                                    بالاتر

                                                بالاترین

درست مقابل چشم‌های تو

            روی پله‌هایی که از تو پایین

                                                    پایین‌تر

                                                              پایین‌ترین

اتفاق همین بود؛

نقطه‌ی تلاقی خط‌های موازی در زمان حال

و حس عجیبی که

من و تو روی پله برقی جا گذاشتیم

 

در قصه‌ي امشبم تو نيستي

امّا بلدم به خواب بياورمت

مثلِ حالا، همين حالا

ابروي تو پيوسته، بالا

و فاصله‌ي چشم‌هات تا من               خمارِ شراب

تو معكوس افتاده‌اي توي خوابم

و من در چشم‌هات تعبير مي‌شوم         نيستي

نيست كه هميشه هستي

نيست كه دوستت دارم

نيست كه هميشه دوستت دارم هستي

هست كه نيستي و ندارم

دارم از سر انگشتانت بالا مي‌روم

شبيه اشاره‌هايت به دور

به گور مي‌برم آرزوي داشتنت را

سر مي‌خورم بر سپيدي نامه‌اي كه

لاي دست‌هاي تهران مچاله مي‌شود

شبيه آسمانش

كه هميشه چروك خورده است

 

حالا سرت را بر شانه‌ام بگذار

تعبير بي‌خوابي‌هاي اين هزار و يك حفره

در گره موهاي تو باز مي‌شود

 






عاااااالی بود

عااااالی بود.بی صبرانه منتظر چاپ این کتاب هستم

ارسال شده توسط حسن بامداد ، در تاریخ 1399/07/08


ثبت نظرات


موضوع
نام و نام خانوادگی
ایمیل
شماره تماس
وبلاگ یا سایت
توضیحات